L’estranea

Vanaf de eerste minuten weet de film je bij de keel te grijpen. Regisseur Paolo Strippoli creëert een bijzonder spannende en ongemakkelijke film die je van begin tot einde in zijn greep houdt. Hoewel de film zich ergens tussen drama en thriller bevindt, zou ik hem zonder twijfel ook onder horror durven plaatsen.

Vooral het ongemak dat bepaalde scènes oproepen, is indrukwekkend. Tijdens mijn vertoning op Film Fest Gent was duidelijk merkbaar dat ik niet de enige was die zich af en toe ongemakkelijk voelde. Het is precies die sfeer die L’estranea zo sterk maakt.

Ook op technisch vlak valt er bijzonder weinig aan te merken. Het camerawerk is uitstekend, de regie van Strippoli bijzonder sterk, en het sounddesign behoort voor mij zonder twijfel tot het beste dat ik dit jaar al heb gehoord. Geluid speelt een enorme rol in de manier waarop de film zijn spanning opbouwt en vasthoudt.

Daarbovenop wordt de film gedragen door geweldige acteerprestaties, met een fenomenale Jasmine Trinca. Jammer genoeg ging haar Q&A niet door na de vertoning.

Alleen het einde wist me niet helemaal te overtuigen. Het is zeker goed, maar na alles wat er voorafgaat, had ik net op iets meer gehoopt. Misschien is dat vooral een gevolg van hoe indrukwekkend de rest van de film is.

L’estranea is hoe dan ook een film die me nog lang zal bijblijven.