Primetime

Ik ging Primetime in met hoge verwachtingen, maar dit blies me technisch echt omver.

Het camerawerk is indrukwekkend, maar vooral de montage is voor mij het sterkste aspect van de film. Hoe meer het verhaal steeds verder ontspoort, verandert ook het beeld mee. De kleuren worden vuiler, de grain steeds nadrukkelijker en op bepaalde momenten voelt het bijna alsof de film visueel corrupt begint te worden. Vooral de scène waar het beeld rood kleurt, tunnelvisie ontstaat en Pattinson bijna vervormd in beeld verschijnt, bleef enorm hangen.

Robert Pattinson is gewoon fantastisch hierin. Het blijft moeilijk om één “beste” performance van hem aan te duiden, maar dit komt heel dicht in de buurt. Zijn intensiteit, delivery en presence zijn gewoon volledig raak. Hij wordt volledig Chris Hansen. Ook Skyler Gisondo en Merrit Wever zijn sterk, en zelfs Phoebe Bridgers kan naast zingen ook nog eens goed acteren.

Ook qua toon werkt de film verrassend goed. Drama, thriller, wat humor en zelfs horrorachtige elementen vloeien heel natuurlijk in elkaar over. De pacing zit goed en ik was heel de film goed mee.

Het einde vond ik goed, zonder dat het per se het sterkste deel van de film was, al werkt Pattinson daar opnieuw enorm goed en snap ik volledig waarom het verhaal daar eindigt.

Technisch indrukwekkend, inhoudelijk ongemakkelijk en met misschien wel mijn favoriete Pattinson performance tot nu toe.