Digger

Ik ging Digger volledig blind in en dat werkte perfect. In het begin was ik zelfs even in de war, tot ik doorhad dat wat ik zag een theaterstuk was gebaseerd op een echte klimaatramp in die wereld. Vanaf dan was ik volledig mee.

De film voelt enorm groot aan. Niet alleen door de schaal van de sets en de rampen zelf, maar ook door de performances en de score. Tom Cruise is hier echt fantastisch. Waarschijnlijk mijn favoriete performance die ik tot nu toe van hem heb gezien. Vooral de scène in de conference room met de andere wereldleiders is indrukwekkend. John Goodman en Riz Ahmed zijn ook heel sterk, en eigenlijk werkt de hele grote ensemblecast verrassend goed.

De film bouwt heel gecontroleerd op: eerst rustig, daarna steeds chaotischer, dan momenten van rust die eigenlijk nog altijd chaotisch aanvoelen tot het ontploft eigenlijk. De muziek speelt daar een grote rol in en ik heb me geen moment verveeld. Visueel vond ik hem goed, al is het beeld soms opvallend grijzig. Vergeleken met The Revenant, Birdman of Bardo vond ik dit niet Iñárritu’s sterkste film op puur visueel vlak, maar de setpieces maken veel goed.

Emotioneel raakte de film me minder dan ik had verwacht. Het is vooral het spektakel en het idee erachter dat blijft hangen. Ik sta normaal niet heel bewust stil bij klimaatrampen, maar deze film maakte het plots veel concreter en ongemakkelijker. Hoe ver staat dit eigenlijk nog van onze werkelijkheid af? Is dit momenteel onze werkelijkheid?

Het einde werkte misschien nog het sterkst. Wanneer de film het theater verlaat en we het publiek in de echte wereld zien, waar de ramp daadwerkelijk heeft plaatsgevonden, verandert ook de toon volledig. De score valt weg en maakt plaats voor stilte wat ook gereflecteerd werd in de zaal.

Dat gaf me oprecht chills.