Saint Maud

Met Saint Maud levert Rose Glass een bijzonder sterk regiedebuut af. Technisch zit de film uitstekend in elkaar en Morfydd Clark zet een indrukwekkende prestatie neer als de diep eenzame en gebroken Maud.

Toch blijft de film voor mij steken in zijn eigen potentie. Saint Maud kiest voor een uitgesproken slowburn, maar weet die lange opbouw uiteindelijk onvoldoende te belonen. Het einde is zeker niet slecht, alleen niet krachtig genoeg om de trage weg ernaartoe volledig te rechtvaardigen.

Het grootste probleem is dat ik me, ondanks de sterke performance van Clark, nooit echt emotioneel verbonden voelde met Maud. Ik zag haar eenzaamheid en gebrokenheid, maar voelde ze niet volledig. Jammer, want hier zat zoveel meer in.