Late Fame

Late Fame hoeft niet groot of spectaculair te zijn om indruk te maken. Regisseur Kent Jones vertelt een eenvoudig, ingetogen verhaal dat op eerste gezicht misschien weinig bijzonder lijkt, maar dan toch een verrassend grote emotionele impact heeft.

Voor mij draait de film vooral om het verschil tussen oprechte passie en de behoefte om gepassioneerd over te komen. Het personage van Willem Dafoe belichaamt die eerste vorm, terwijl de jongere generatie rondom hem vooral bezig lijkt met het voordoen van een bepaald imago. Dat contrast vormt voor mij de interessantste laag van de film.

Willem Dafoe tilt Late Fame naar een hoger niveau. Het is geen prestatie die continue om aandacht vraagt. Integendeel. Juist zijn stille aanwezigheid, zijn manier van spreken en de kleinste nuances in zijn prestatie maken hem zo overtuigend. Eindelijk een deftige hoofdrol voor hem!

Greta Lee weet op haar beurt de aandacht naar zich toe te trekken met een veel uitbundigere aanwezigheid. Toch voel je onder die levendige buitenkant dat er pijn en persoonlijke problemen schuilen. Het contrast tussen beide acteurs werkt bijzonder goed. Ook de rest van de cast levert sterk werk.

Daarnaast wordt New York prachtig in beeld gebracht. De stad vormt een sfeervolle achtergrond voor een film die vooral rust en zachtheid uitstraalt.

Late Fame is geen film die je overdondert met grote dramatische momenten. Het is een bescheiden, menselijk verhaal die haar kracht juist haalt uit die eenvoudigheid. En zelfs al haal ik er geen spectaculaire of hartverscheurende ervaring aan over, de film wist me persoonlijk toch sterk te raken.